Het was zondagochtend 6 juli vroeg op staan.
De Moto Guzzi moest op de aanhanger geladen worden en alle
attributen zoals schoenen, jassen, helmen, etc. mochten ook
niet vergeten worden.
Vervolgens vertrek vanuit Rhenoy richting Luyksgestel om ca
08.45 uur.
Bij vertrek bleek de bandenspanning van de aanhanger nogal
matig.
Normaal pomp ik die dingen met mijn compressor zelf op, maar
om dat ding helemaal op te starten en voordat die druk had
opgebouwd, kon ik net zo goed even langs de pomp rijden om
daar lucht bij te vullen.
Dat naar de pomp rijden ontaarde min of meer in “naar de
pomp lopen”.
Bij het eerste pompstation, een onbemande, kreeg ik er geen
lucht uit.
Bij het 2e tankstation, “De Lucht” notabene, waren wel 2
mogelijkheden om lucht bij te vullen.
Bij de ene stond een Asobak met caravan geparkeerd en bij de
2e stond een Italiaan op zijn gemak een kopje koffie te
drinken.
Op mijn verzoek om ruimte te maken zodat ik erbij kon, zei
hij dat hij zelf ook lucht moest hebben.
Daarna ging hij in het dashboardkastje zoeken naar het
instructieboekje van de auto en vervolgens volgde er een
lange studie, kennelijk om uit te vlooien wat zijn
bandenspanning moest zijn, maar het kan ook zijn dat hij
niet wist waar zijn ventielen zaten.
Na ca 10 minuten toch maar weer onverrichter zake
doorgereden , op naar de volgende pomp.
Onderweg doemde voor ons een auto met aanhanger en daarop
een motorfiets op.
Dat bleek Hans en Hennie Bos te zijn.
Bij het inhalen toeterde ik en Ria zat naast mij naar Hans
te zwaaien.
Hans had nog niets in de gaten en dacht eigenlijk dat hij
door een vreemd wild wijf versierd werd.
De teleurstelling was van zijn gezicht af te lezen toen hij
tot de ontdekking kwam dat wij het maar waren.
Ik ben doorgereden met een snelheid die eigenlijk voor
auto’s met aanhanger niet zijn toegestaan, maar geen enkele
vrachtwagen die zich aan dezelfde snelheid moet houden,
rijdt zo langzaam.
Bij het volgende pompstation meer geluk, er was een plekje
vrij bij de luchtautomaat en met hulp van Hans en een
vriendelijke man die een muntje van 50 cent in die automaat
stopte, omdat ik die niet bij mij had, kregen we toch
eindelijk lucht in de banden.
Gelijk ook de voorband van de Renault, die visueel ook zacht
was bijgevuld.
Dit verdiend overigens een nader onderzoek, de Renault heeft
censoren die aangeven als er drukverlies op de
bandenspanning is en daarvan was geen teken.
Na al deze bandenspanningcommotie kwamen we dan eindelijk om
ca 10.15 uur in Luyksgestel aan.
Na de begroetingen en de koffie die weer werd gedoneerd door
de fam van Asten, zijn we begonnen aan de rit, die 110 km
lang was.
Er waren 16 deelnemende motoren, waarvan 4 van de Club
Franse Motoren.
2 Hiervan namen al direct afscheid en de overige 14
deelnemers zijn doorgegaan met wat uiteindelijk een
schitterende rit is geworden.
De rit voerde ons door het grensgebied en we waren dan weer
in België en dan weer in Nederland.
Een schitterende streek met mooie wegen om te toeren zoals
wij dat graag doen.
De snelheid lag op een goed niveau en kon vrijwel constant
worden aangehouden. Muldervelden, Kromhurken en
Hoekerbeemden, plaatsnamen die U ongetwijfeld bekend
voorkomen kwamen in deze rit voorbij.
Na 28 km hadden we de eerste stop en tegelijk lunchpauze bij
“t Blaakven”.
Nadat iedereen was vol- en ontdaan van de noodzakelijke
stoffen, gingen we verder.
Nu reden we Via Weert en Bocholt richting Loozen en Hamont.
De thee pauze was bij de Beverbeek uitspanning, het
hoofdgebouw was helemaal opgetrokken uit hout, zoals je dat
in Noorwegen ook wel ziet.
Het terras was redelijk bezet, maar er was nog plaats aan
enkele picknicktafels
De hele fam v.Asten heeft zich ingezet om het de deelnemers
zo aangenaam mogelijk te maken.
Zo werd er gewaakt bij de motoren, zodat iedereen zijn
spullen gewoon kon achterlaten, aan de picknicktafels werd
niet bediend, dus leden van de fam van Asten kwamen de
bestelling opnemen en tevens serveren.
Ik voelde mij daar gewoon effe lekker verwend worden.
Na deze theepauze hebben we de laatste etappe afgelegd door
een streek met al even exotische namen, zoals al eerder
genoemd.
Na terugkomst om ca 1700 uur is het gros nog gebleven om een
hapje te eten, alvorens aan de terugreis naar huis te
beginnen.
Al met al heb ik weer eens een schitterende dag beleefd, met
fijne en gezellige mensen, een schitterende rit in een heel
mooi gebied en daarbij prachtig mooi weer.Patrick, Stan en Michael en uiteraard ook de resp.
echtgenotes, hartelijk bedankt voor alle moeite en weer of
geen weer, ik ben er volgend jaar weer bij.
Nico Middelkoop |
