Eindelijk stond het weer eens in de planning – we zouden een
ritje gaan rijden in Duitsland. Maar voor het zo ver was,
moest ik wel eerst 2 brommers en de aanhangwagen in orde
maken. De keuze was snel gevallen – mijn 2 Kreidlers waren
het meest geschikt voor de rit, omdat ik er vorig jaar
voetsteuntjes op had geknutseld voor de kinderen.
Kreidler nr. 1 – een RMC Electronic – leek eenvoudig te
prepareren. Ik ging een testritje maken maar hij ging steeds
slechter trekken en liep ook niet meer stationair. Dus de
carburateur schoon gemaakt, maar dat hielp niets. Dus een
andere carburateur gemonteerd – zelfde liedje. Toen ik deze
weer wilde demonteren, bleek dat er wat speling zat op het
spruitstuk, dus zoog hij valse lucht aan. Helaas kon de
pakking alleen worden vervangen als het blok werd
losgemaakt. Dus toch weer wat meer werk dan gedacht. Maar
daarna liep hij prima.
Kreidler nr. 2 – een Eitje van 1966, waarover ik al eens een
stukje had geschreven in het clubblad – liep wel goed, maar
remde beroerd. Aangezien de brommer volgens mijn herinnering
met het oude verroeste voorwiel wel goed remde, besloot ik
om simpelweg het trommeltje om te spaken. Het moest echter
wel met oude onderdelen gebeuren, omdat een nieuw wiel in
een ongerestaureerde brommer niet uitziet. Met de kennis van
de cursus spaken van enkele jaren geleden en de spaakvork
moest dat wel lukken. Na enkele avonden puzzelen zaten alle
spaken weer op hun plaats en het is zowaar gelukt om het
wiel slagvrij te krijgen. Dus ook de wiellagers
schoongemaakt, en met nieuw vet gemonteerd, tenslotte vol
goede moed het wiel gemonteerd. Helaas remde het nog even
beroerd, en dan ga je niet met een kind achterop toeren. Dus
nog snel remvoeringen besteld via internet. Wel duur
trouwens en ze moesten ook nog eens nabewerkt worden, want
zo paste het niet. Na tevens een nieuwe remkabel te hebben
gemonteerd remt de brommer nu prima.
Dus hoefde de rit geen
verdere problemen op te leveren.
Onze onnavolgbare aanhangwagen (een afgezaagde besteleend)
stond ook al sinds jaren onder een carport bij mijn vader in
de wei. Dus die had ook nog wat aandacht nodig. De banden
waren totaal verrot door de zon en moesten dus vernieuwd
worden.
Dus even naar 1 – 2 – 3 – nee 7 bandenspecialisten
gebeld voor nieuwe bandjes voor een eend. In mijn
herinnering kosten zulke bandjes enkele tientjes(Gulden!). Maar een Michelin band kost inmiddels €135 per
band en moest speciaal besteld worden.
Gelukkig had een
iemand nog Toyo 135R15 banden in voorraad, die ook nog eens
een stuk goedkoper waren.
Dus snel met twee velgen ernaar toe op de zaterdagmorgen een
week voor de rit. Thuisgekomen met nieuwe banden -
!&%!?***!! Ze passen niet. Er waren brede sloffen in de maat
155R15 gemonteerd, en die pasten niet in de spatborden.
Gelukkig had mijn vrouw op maandag een afspraak vlak in de
buurt van die bandenboer en kon de banden wel ernaartoe
brengen. Ze kreeg wel extra goede service. Kun je je het
voorstellen? Er komt een jonge vrouw met een klassieke
Porsche 911 voorrijden en haalt 1 band uit de voorklep en 1
band achter de voorstoelen vandaan. Die gasten kwijlen…….
Maar de service was super.
Nu leek alles in orde. Dus de brommers in de aanhangwagen
geladen en die achter de kampeerbus gehangen. Maar aangezien
het een oude eend-aanhangwagen is zakte hij veel verder in
de veren dan gedacht. En dat kun je niet zo snel verbeteren.
In eerste instantie was het idee om in plaats van de
schokdempers een paar bromfiets achterveren te monteren.
Maar toen bleek dat de schokdempers bij het inveren niet
korter worden, maar bij dit voertuig juist langer. Na lang
nadenken kreeg ik plotseling een lumineus idee. Met 50
postelastieken per kant heb ik de schokdempers “verstevigd”.
De aanhangwagen veerde een stuk stugger en stond ook een
stuk hoger op de poten. Dus nu was ook de aanhangwagen
gereed.
Dus op vrijdagmiddag de 13e de kinderen van school gehaald
en met zijn allen richting Vreden vertrokken. Het
navigatiesysteem gaf aan dat we minder dan 3 uur te rijden
hadden, dus zouden we wel op tijd aanwezig zijn voor het
avondeten. Helaas had ik er geen rekening mee gehouden, dat
je met een aanhangwagen maar 80 mag rijden. Dus kwamen we
natuurlijk te laat voor het eten. Maar – beter laat dan
nooit en we kregen gelukkig ook nog een lekker hapje bij
“D’r dicke Jupp”.
In het hotel, waar wij met de campers achter stonden werd
het ’s avonds heel gezellig. Nederland speelde in het EK
tegen Frankrijk. Met een groot deel van de groep keken we in
een zaaltje op een oude tv de wedstrijd en er kwamen al snel
een paar Russen, die in hetzelfde hotel sliepen met ons
meekijken. Met grote bewondering keken ze naar de uitdossing
van Grietje als oranje indiaan, ze wilden zelfs op de foto!
Helaas zie je op de foto de oranje kleur niet….
Natuurlijk is het altijd leuk wanneer “ons” elftal wint,
maar nu had de wedstrijd voor ons een extra dimensie. Er
steeg een enorm gejuig op bij elk doelpunt van “onze
jongens”. Voor sommigen werd de spanning zelfs te veel, en
was afkoelen aan de bar noodzakelijk. Maar goed, we zijn dan
ook een club voor tweewielers.
Dus de volgende ochtend stond iedereen al te trappelen van
ongeduld. Al vroeg stond er een indrukwekkende rij blinkende
voertuigen in het bleke ochtendzonnetje. En na het ontbijtje
en een extra stukje koek kwamen de deelnemers bij elkaar.
Met zo’n 23 voertuigen vertrokken we met brommers en motoren
samen in een rit. Ben Teuben reed vooraan met zijn Zündapp.
Miranda en ik reden beiden met een kind achterop de brommer,
het was voor ons de eerste keer dat we zo’n grote rit met ze
gingen rijden.
Hoewel we in Duitsland vertrokken, reden we al binnen enkele
minuten Nederland binnen. Via een prachtige route kwamen we
uiteindelijk uit bij het prachtige plaatsje Bad Bentheim. In
Bad Bentheim ligt een prachtig kasteel, en een aantal van
ons zijn er even naar toe gewandeld. De lucht werd echter
steeds donkerder en punctueel toen we weer wilden vertrekken
begon het te regenen. Dus maar snel de regenkleding
aangetrokken. Gelukkig viel het erg mee met de regen, dus we
konden lekker verder toeren.
Langzaam kwamen er toch wat meer problemen. Een van de
deelnemers uit Nieuw Vennep, wiens naam we niet mogen
noemen, bleek zo veel vermogen in zijn bromfiets te hebben,
dat zijn spaken spontaan knapten. Wim Vos had juist te maken
met een verdwijnend vermogen, en op een gegeven moment werd
hij zelfs door een oude oma op de fiets ingehaald. Toch is
iedereen weer op eigen kracht terug naar het vertrekpunt
terug gekeerd.
Terug bij het hotel bleek dat we toch bijna 120 km hadden
gereden, en dat is toch best wel een stukje als je het al
een tijdje niet meer hebt gedaan. En toen was het tijd voor
reparaties. Voornoemde deelnemer uit Nieuw Vennep, wiens
naam we niet mogen noemen, had wel reservespaken bij zich.
Dus werd het wiel gerepareerd en in de achterbrug gericht.
Ook Wim sloeg flink aan het sleutelen en reinigde zijn
carburateur. Zijn Rap liep weer als een zonnetje, dus
iedereen kon met een goed gevoel aan de barbecue.
Na een lekker soepje brandden de (nieuwe!) barbecues prima
en werd er een enorme hoeveelheid vlees gegrild. Er was zo
veel (overigens prima kwaliteit) vlees dat we het niet eens
opkregen. En ook nog eens zo veel te drinken als je wilde!
Een echt feestje voor de zuunige ‘Ollander. Na de barbecue
volgde er nog een dessert en werd de radio aangezet.
Uiteraard was er voldoende muziek van Nederlandse origine
aanwezig. Een van onze leden gaf zelfs een uitermate
geslaagd concert met de grootste hits van André Hazes. En
het werd nog erg laat…..
De volgende ochtend waren sommigen dan ook hun stem kwijt,
maar na een stevig ontbijtje werd toch de weg naar de
brommers en motoren weer terug gevonden.
Op de zondag werd besloten dat de brommers en motoren ieder
een eigen weg zouden gaan. Het was gebleken, dat een
gecombineerde rit met name voor de motoren wat lastiger was
wegens de relatief lage snelheid. Ook nu had Ben weer een
prachtige rit uitgezet. In een gezellig groepje werd weer
een leuk ritje gereden. Onderweg werd nog even de lokale
snackbar overvallen.
Omdat wij nog een stuk naar huis moesten rijden hadden we
besloten om halverwege terug te rijden naar het hotel. Maar
toch ook op zondag een kilometer of 85 gereden. De rest
heeft vermoedelijk nog iets meer gereden. Ik heb gehoord dat
ze ook nog een rock & roll evenement hebben bezocht, maar
daar waren wij dus niet bij. Gelukkig hebben we het ook op
zondag zo goed als droog gehouden.
Dus de brommers weer ingeladen in de aanhangwagen geladen en
het hele volk weer in de auto. Uiteraard moest nog even
afgerekend worden, maar de kosten vielen ontzettend mee.
Hoewel het hotel wel wat betere tijden had gekend, was het
mede dankzij de groep toch erg gezellig. Toen we wegreden,
kwamen we de rest nog tegen op de lange rechte weg naar het
hotel. Dus nog lekker gezwaaid.
Langs deze weg wil ik de organisator van de rit, Ben Teuben,
en ook zijn familie, die voluit hebben meegeholpen, van
harte bedanken voor een geweldig weekend! Ook de kinderen
vonden het erg leuk. Laten we hopen dat er volgend jaar weer
zo’n gezellig weekend georganiseerd wordt!
Tekst: Ortwin Reitz. |
