Ik was er nooit geweest terwijl de rit toch al een aantal
jaren georganiseerd wordt. Waarom ben ik er nooit geweest?
Aan jullie hoef ik het niet te vragen daar ik het zelf niet
eens weet. Het is er nooit van gekomen en dat is achteraf
gezien goed stom. Ken je het spreekwoord: “beter ten halve
gekeerd dan ten hele verdwaald”. Als ik niet naar Castricum
was gegaan dan was ik wel helemaal verdwaald geweest. Wat
was dat een prima rit. Een bromfietsrit dus niet behoeven te
kiezen tussen motor of bromfiets. Wel weer kiezen met welke
bromfiets. Wees maar blij als je er maar één hebt. De halve
zaterdagnacht kon ik niet slapen. En maar liggen woelen.
Welke bromfiets zou ik nu nemen, die of die of toch maar
die. Het moest de Berini van Gazelle van 1967 worden. Een
automaat. Ik heb er nog nooit een toerrit mee gereden. Ik
gebruik hem als boodschappenbromfiets. Het is een mooie
Berini in originele staat. Een met een losse tank. Kom je er
een tegen, kijk dan wel of de tank niet van binnen
doorgeroest is. Dat is de kwaal van die dingen maar gelukkig
alleen de types met vaste tank. Een in het frame
geïntegreerde tank bedoel ik dan. Nu niet lopen emmeren van:
“mijn tank zit ook vast op de bromfiets”. Heb je dan weleens
met een losse tank gereden? Ik heb het over een tank die je
ook met steek- of ringsleutels los kan maken. Ik kies hier
bewust voor de woordkeus: “steek- of ringsleutels”. Voor je
het weet word ik weer aangesproken voor het feit dat een
benzinetank nooit los gemaakt kan worden met een
huissleutel. Althans, niet dat ik weet. Op zondag, 17
augustus, vanaf 10.00 uur verzamelen en om 11.00 uur
starten. Rond 09.00 uur van huis en de Berini lekker op de
aanhanger. Hebben andere mensen onderweg ook wat te kijken.
Zoiets moois zie je maar weinig. Nu niet melden dat in de
Playboy – of is het playgirl – ook mooie dingen staan. Dat
blad ken ik niet. De start in Castricum.
Rond 10.00 uur kon ik al Castricum binnenrijden en de
verwachting was dat ik wel een van de eerste zou zijn. Niets
was minder waar. Ik werd al opgewacht door een man/vrouw of
15. Dat begint goed. De zaak afgeladen en kennis gemaakt met
een aantal bekenden en onbekenden. Dan eerst maar
koffie, anders wordt een dergelijke rit nooit een succes.
Rond 11.00 uur stonden er toch wel een man of 55 te
trappelen om te vertrekken. Wat een verscheidenheid aan
bromfietsen. Dat is nu echt Oud Maar Sterk.
Je moet er toch niet aan denken dat er allemaal Berini’s
zouden staan. Een voordeel is dan wel dat er nooit een
bezemwagen nodig is.
Met een Berini heb je bijvoorbeeld nooit last dat de spaken
los gaan of dat je een wiel moet verwisselen, om zo maar
eens iets te noemen.
Onzin natuurlijk. Juist die verscheidenheid maakt het leuk.
Er was iemand op een mooie zwarte Batavus. De look was van
een oud motorfietsje. De man vertelde dat het een vrije
expressie was van restaureren. Een heel leuk machientje.
Een Haagse Puch, compleet met hoog stuur. Diverse Eysink’s
en natuurlijk ook de Kreidler’s en Zundapp’s ontbraken niet.
Verder nog een Batavus automaat en ook een Honda. Een mooie
rode Kreidler met eitank, dat is mijn wens nog. Ook deze was
te bewonderen tijdens de rit. Dan een tussenpauze in een
oude ambachtenmuseum. Daar werd het leven van de bewoners
rond Castricum uitgebeeld, in de periode rond 1900.
Gereedschap, kleding en allerlei soortgelijke zaken. Dan
hebben wij het nu maar makkelijk, met onze centrale
verwarming en mooie auto’s. De stop was een mooie break in
de rit. Wat is dat toch een mooie omgeving daar rond
Castricum. Weinig verkeerslichten gelukkig. In een prima
tempo reden we lekker rond Castricum. Door kleine gehuchten
en dorpjes. Dan weer een weids uitzicht over de weilanden en
vervolgens langs dijken en duinen. Genieten was het. Een
rook- en benen strekpauze precies voor het DKW-museum.
Jammer dat het dicht was. Dan op weg naar de lunch. Met zo’n
grote groep moet je de eettent goed aanrijden. Dat heb ik
afgekeken van iemand uit Nieuw-Vennep. Dus helemaal voorin
gaan rijden en dan snel de tent binnenrennen. Zo gezegd, zo
gedaan. Was bijna als eerste binnen. Alleen Hondajopie was
eerder. Gelijk bestellen en dan als eerste lekker kunnen
smikkelen. Dus niet hoor. De vrouw nam de bestellingen op,
alleen de nieuwe bestellingen werden op de eerdere
bestellingen geprikt. En het verwerken begon bovenaan. Dus
toch het laatste aan het eten. Geeft eigenlijk allemaal
niets. Het ging vlot genoeg. Het was mooi weer en een prima
locatie hadden de mannen uitgezocht. Lekker kletsen met
andere rijders, elkaars voertuig bewonderen en sterke
verhalen zijn er zat. Het leuke is dat er ook veel reacties
komen van voorbijgangers. Na een uurtje was het tijd om te
vertrekken. Prachtig is dat, al die oude bromfietsen. Na
ongeveer 90 km was het gedaan met de rit. Weer terug bij de
startplaats. Je rijdt vlakbij Amsterdam in een druk stuk van
Nederland. Alleen heb je dat met de rit niet in de gaten.
Heerlijk rustige en mooie weggetjes. Genoeg te zien. De
mannen hebben voor ons weer een mooie rit uitgezet. De
organisatie was perfect. Ik geloof maar één bromfiets met
pech en die kon onderweg weer gemaakt worden.
Ik hoop echt dat Herman en Frans volgend jaar weer de rit
willen organiseren. Deze rit krijgt een bijzondere vaste
plaats in mijn agenda. Voortaan zal ik er bij zijn. Heel erg
bedankt voor de geweldige rit en ik hoop tot de volgende
keer.
Kees Wolswijk |
